Identiteisbewijs verloopt. Krijg een brief van de gemeente hierover. Maak een afspraak om een nieuw aan te vragen. Laat pasfoto's maken bij een fotograaf. Kom op het gemeentehuis en wacht op mijn beurt. Amtenaar tuurt naar een lijntje op een overlay of mijn oor daar onderuit piept. Keurt de pasfoto af. Hoofd halve milimeter te smal. Krijg een papier mee voor de fotograaf. Denk, bekijk het maar.

Half jaar later. Vraag een paspoort aan, maak een afspraak, laat pasfotos maken bij de fotograaf naast het gemeentehuis. Kom bij het gemeentehuis en toets mijn geboortedatum in op een scherm waardoor ik een nummertje kan krijgen.

Scherm zegt: u bent te vroeg, kan geen nummertje geven. Er staat een agent van orde naast mij die zegt: u bent te vroeg, komt u maar mee dan kan u aan deze balie een nummertje krijgen. Mevrouw aan balie geeft mij een nummertje. Ik ga zitten wachten en lees een verhaal op mijn foon. Na enkele minuten komt mijn nummertje op.

Ik ga zitten aan een balie. Een mevrouw neemt mijn zaak in behandeling. Na een aantal controles van de gegevens zet ik mijn handtekening op een kaart waarop ook mijn pasfoto gekleefd wordt. Deze kaart wordt gescanned en beoordeeld door een AI. AI oordeelt dat het hoofd te groot is.

Gelukkig oordeelt de mevrouw dat de AI mijn baard aanziet voor mijn kin, en zij gaat naar het backoffice om de AI beslissing te herzien. We wisselen nog wat woorden over dat zij, nog wel, in ieder geval de AI kan corrigeren.

Het laat toch een enigszins Kafkajaans gevoel achter.

Categorieën: ICT Persoonlijk Rechten

Vakantie in Groningen

2026-01-11 14:22

Vakantie in Groningen is de titel van deze foto die fotograaf Piet Boonstra in de jaren 50 ensceneerde.

In het huis met de klok van bakker Bolt links ben ik opgegroeid.

Categorieën: Cultuur Foto Groningen Persoonlijk

Boteringestraat, Winsumerbrug

2016-11-13 17:02

Categorieën: Geschiedenis Groningen Persoonlijk

Geertruy Springelkamp

2016-03-12 19:20

Oprechte Haarlemse Courant 9 december 1797

1803

Categorieën: Geschiedenis Persoonlijk

Port Said

2015-12-23 2:35

1964, MS Willem Ruys,

We were soon outside Port Said, there was a nice tarmac road between barren yellow grey plains, with here or there a loam cottage, I think that rice and corn was cultivated here.

After about 5 or 10 km it was more densely populated, seeing from above (the cottages) looked like dungheaps.

They were small square grey shanties, with square little windows, the people can barely stand in it, around them little children, women, goats.

The men work the ground with pickaxes and wooden ploughs, there were also cows, but terribly meagre. whole flocks of sheep, mostly black.

At every little settlement dovecotes /^\ pointed little loam buildings with apertures in the top.

That was on the other side of the Nile, in the water old wooden ships, like prams, with large stretched grey sails, men long grey robes were walking before them, 50 years ago along the Winschoter Deep (canal) there were also men and women were walking bent pulling their ship, but that today there are still people living in such pitiful circumstances, that has astounded me.

We waren al gauw buiten Port Said, er liep een mooie asfaltweg tussen kale geel grauwe vlakten, met hier en daar een lemen hut, ik dacht dat hier rijst en mais werd verbouwd.

Na misschien 5 a tien KM werd het meer bewoond, als je het van boven zag (de hutten) leken het mestvaalten. Het waren kleine vierkante grauwe optrekjes, met vierkante raampjes, de mensen kunnen er nauwelijks in staan, rondom kindertjes vrouwen geiten.

De mannen bewerkten de grond met houwelen en houten ploegen, er waren ook koeien maar vreselijk mager. hele kudden schapen meest zwarte.

Bij iedere kleine nederzetting duiventillen /^\ spitse lemen gebouwtjes met in de top openingen.

Dat was aan de overkant van de Nijl, in het water oude houten schepen, net pramen, met grote uitgestrekte grauwe zeilen, er liepen mannen in lange grauwe gewaden voor, vijftig jaar geleden liepen ook langs het Winschoterdiep, mannen en vrouwen diep gebogen hun schip te trekken, maar dat er nu nog mensen leven, in zulke erbarmelijke omstandigheden, dat heeft me verwonderd.

Categorieën: Geschiedenis Persoonlijk